Wat de sneeuw mij liet voelen
De wereld buiten is nog stil. Het sneeuwt, waardoor de stilte bijna hoorbaar wordt.
Afgelopen weekend reed ik naar het natuurgebied bij Slot Loevestein om te fotograferen. De landweg ernaartoe lag vol sneeuw. Ik voelde me veilig; mijn winterbanden zaten eronder en ik heb in de jaren dat ik in Oostenrijk werkte vaak in winterse omstandigheden gereden. Ik geniet daar oprecht van.
Het sneeuwde hard en het waaide. En tegelijk was er iets wat me probeerde tegen te houden. De gedachte dat ik misschien niet verder zou kunnen met de auto, dat de sneeuw te dik zou worden. Angst. Weerstand.
Heel herkenbaar.
Wat had ik nodig om toch door te zetten?
Vertrouwen.
Het is een woord dat al vaak op mijn pad is gekomen. In 2023 was het, samen met overgave, mijn mantra tijdens mijn soloreis door Nepal. Ook het boek ‘Het overgave-experiment’ van Michael Singer komt dan bij me op. Hij beschrijft hoe hij steeds opnieuw ‘ja’ zei tegen wat zich aandiende, zonder te weten waar het toe zou leiden. Dat vraagt moed. En een diep luisteren naar jezelf.
Ik herken dat uit mijn eigen leven. In 2003 werd ik gevraagd om toe te treden tot een maatschap. Iets in mij zei heel duidelijk: dit moet ik niet doen. Ik zei nee. Daardoor kon er ruimte ontstaan voor iets wat wél paste: het opbouwen van mijn eigen kinderfysiotherapie praktijk in een gezondheidscentrum in het dorp waar ik woon. Beginnen vanaf nul, met vertrouwen dat het goed zou komen.
Later kwam er opnieuw zo’n moment van loslaten. Het besef dat ik afscheid had te nemen van het praktijkhouderschap. De inhoud – kinderfysiotherapie – klopte nog steeds, maar de vorm niet meer. Het antwoord kwam onverwacht helder, onder de douche na een overleg: ik kan de praktijk verkopen en weer in loondienst gaan. En dat deed ik.
Ook op mijn 22e zei ik ja tegen een baan in Oostenrijk. Spannend, maar het voelde kloppend. Passend.
Steeds opnieuw: vanuit vertrouwen op pad gaan en toelaten wat zich aandient. Vertrouwen is mijn gids geworden.
De verbinding met mijn gevoel is daarin essentieel. Om die verbinding te kunnen voelen, heb ik rust nodig. De natuur kan me die rust vaak precies geven. Zo ook afgelopen weekend, terwijl ik in de sneeuw stond te fotograferen. Ik voelde me verbonden met mezelf en met alles om me heen. De stilte van de sneeuw, de rust van het landschap.
Mijn jaarthema voor 2026 is dan ook: Ver-Trouw.
Lijkt het je fijn om jouw eigen jaar-thema voor 2026 te onderzoeken?
Op zaterdag 24 januari is er weer een
verstilde natuurbeleving met beeld en fotografie.
Je bent welkom.
In het tijdschrift Salt is te lezen wat het Japanse begrip Ma betekent.
Het is winter.
Een seizoen dat uitnodigt tot rust en vertragen. Tot minder doen en meer zijn. Dat zal ik de komende weken ook bewust toelaten.
In Japan kennen ze daarvoor het woord Ma.
Het staat voor leegte, ruimte, een bewust moment van niets doen. Een pauze in de tijd. Een interval waarin niets hoeft en juist daardoor alles kan ontstaan.
Misschien is dit wel precies wat deze tijd van het jaar ons wil laten ervaren. Ruimte tussen de momenten. Stilte tussen de gedachten. Zodat we weer kunnen voelen wat werkelijk klopt.
De sneeuw en de winter vertragen ons en brengt de mogelijkheid om ‘Ma’ toe te laten.
Liefs,
Esther
