Door het schild heen breken: wat de natuur vertelt over overleven en voelen

"Ik besefte dat ik zo lang in een overlevingsstand heb gestaan, waarin alles als een waas voorbijging. Nu zet ik stappen om door dat schild heen te breken."

Onlangs ontving ik deze prachtige woorden van een coachee na een wandeling. Het raakte me diep, omdat het de kern raakt van waar veel van ons mee worstelen: een hoofd dat altijd 'aan' staat en een innerlijk landschap dat mistig aanvoelt. Maar vaak zit onder die mist een laag van oude overtuigingen die ons gevangen houden.

"Het is niet recht, doe het maar opnieuw"

Ik ken die overtuigingen zelf ook van binnenuit. Als kind was ik creatief en mijn moeder leerde me naaien. Ik herinner me nog goed dat ik trots de gestikte naden liet zien van een jurk waar ik uren aan had gewerkt. Lange, rechte lijnen. Mijn moeder keek ernaar en zei: "Het is niet recht. Dit moet je uithalen en opnieuw doen."

Het was nooit goed genoeg. Die zin nestelde zich diep in mij. Jarenlang keek ik met een genadeloze blik naar alles wat ik deed. Mijn lijf reageerde daar direct op: een oppervlakkige ademhaling en een knoop van spanning in mijn buik. Het hield me tegen om vrijuit te creëren. De innerlijke criticus schreeuwde al voordat ik goed en wel begonnen was.

Zelfs complimenten kon ik niet aannemen. Als iemand zei: "Wat een mooie bloes heb je aan", durfde ik na een tijdje wel te zeggen dat ik hem zelf gemaakt had, maar ik benoemde direct alle fouten die ik zag. Daarmee veegde ik het compliment — en mezelf — direct weer van tafel.

De barsten in het ijs

Zo ging het ook met mijn fotografie. Ik zag alleen de onvolkomenheden en durfde mijn werk niet te laten zien. Pas toen ik de stap zette naar een fotoclub en mijn werk letterlijk 'neer moest zetten', begon er iets te schuiven. De respons van anderen hielp me om te groeien naar waar ik nu sta.

Inmiddels weet ik: mijn fotowerk is goed. Ik weet wat ik doe en waarom ik het doe. Dat geldt voor mijn fotografie, maar ook voor mijn werk als fysiotherapeut en coach. Door mijn innerlijke criticus recht in de ogen te kijken, ben ik nu vrijer in mijn keuzes en in mijn zijn.

Tijdens een koude ochtendwandeling met een coachee zagen we dit proces letterlijk terug in de natuur. In een bevroren plas zag zij een laagje ijs vol barsten. Voor haar werd dit het symbool voor haar eigen schild dat eindelijk mocht breken. De overlevingsstand die plaatsmaakt voor echt beleven en voelen.

Ruimte voor jouw eigen verhaal

Herken jij die stem die zegt dat het 'nooit goed genoeg' is? Die belemmerende overtuigingen zijn vaak de onzichtbare muren die ons weerhouden om echt te groeien. Op 23 mei organiseer ik een nieuwe Verstilde Ervaring met als thema: Groei, Vrij van belemmeringen.

In de krachtige natuur van mei onderzoeken we welke overtuigingen jou in de weg staan. We gebruiken fotografie en de spiegel van de natuur om te zien waar jouw 'schild' mag barsten, zodat er weer ruimte komt voor flow en vertrouwen.

Ga je mee op pad?

Of je nu de voorkeur geeft aan de bedding van een groep of de diepgang van een persoonlijk traject:

• Verstilde Ervaring (Groep): Thema 'Groei, vrij van belemmeringen' op zaterdag 23 mei. Een ochtend om te vertragen en je eigen ruimte weer in te nemen.

• 1-op-1 Natuurcoaching: Heb je behoefte aan een uitgestoken hand om jouw persoonlijke barrières te onderzoeken? In een individueel traject lopen we samen op jouw tempo.

Soms moet het ijs barsten om het water weer te laten stromen. Je bent van harte welkom om mee te wandelen.

Meld je aan voor 23 mei of een kennismaking.