Recent was ik bij een lezing van Jaap Bressers. Hij vertelde over hoe zijn blik op het leven ingrijpend veranderde na een duikongeluk waarbij hij dwarslaesie opliep en verlamd raakte. Op een gegeven moment sprak hij over het “Carlos-momentje” — een term die ik al eens eerder had gehoord tijdens een opleiding in persoonlijke ontwikkeling, maar die me opnieuw diep raakte.
Wat is een Carlos-momentje?
Een Carlos-momentje staat voor een klein gebaar dat voor de gever heel normaal voelt, maar voor de ontvanger een vanzelfsprekend verschil maakt. De kerngedachte erachter is: "Klein gebaar, groot geluk". Het laat zien dat je geen grootscheepse dingen hoeft te doen om van betekenis te zijn voor het leven of de dag van een ander. Oprechte aandacht, zachtheid en verbinding zijn daarbij de sleutel.
Toen Jaap in Portugal op de intensive care lag vlak na zijn ongeluk, was er een verpleegkundige — Carlos — die op een angstaanjagend moment stil bij zijn bed kwam staan. Carlos legde simpelweg een hand op zijn schouder en zei zacht: "Het is oké." Carlos was de eerste die op die manier echte, menselijke betrokkenheid toonde. Een minuscuul gebaar, maar voor Jaap op dat moment een anker van onschatbare waarde.
Een Carlos-momentje voor de ander... én voor jezelf
Het Carlos-momentje is in eerste instantie gericht op de ander: liefdevolle aanwezigheid. Maar hoe zit dat eigenlijk als we kijken naar zelfcompassie?
We kennen allemaal die dagelijkse realiteit waarin de buitenwereld onophoudelijk aan ons trekt. De overvolle to-do-lijstjes, de prikkels, de haast en de stemmetjes die je vertellen dat je nog harder je best moet doen. Je verlangt naar rust en naar een moment van adem, maar tegelijkertijd dender je door. Er ontstaat een constante, stille wrijving tussen hoe hard je vanbuiten moet meebewegen met alles wat er gevraagd wordt, en hoe moe en overprikkeld het voelt diep vanbinnen. Je vecht onbewust tegen je eigen grenzen en probeert de hectiek op te lossen door nóg harder te rennen.
Maar wat als je dat gevecht even staakt?
Zelfcompassie is niets anders dan met dezelfde zachte, oordeelloze aandacht aanwezig zijn bij jezelf net zoals je dat zou doen voor een goede vriend of vriendin. En laten we eerlijk zijn: dat is iets wat we onszelf niet altijd zomaar toestaan. Vragen die dan in mij opkomen zijn:
Kun jij op een drukke dag liefdevol en met zachte aandacht bij jezelf zijn?
Op welke momenten doe je dat al, of wanneer merk je dat je hier zo’n diepe behoefte aan hebt?
Durf je aan een ander aan te geven wanneer het even te veel is en je een zachte schouder nodig hebt?
In essentie zit alle rust en wijsheid al in jou verborgen. Alleen zien we het door de ruis de alledag niet altijd.
De spiegel van de natuur en mindful fotografie
Tijdens het zijn in de natuur — mét of zonder camera — lossen die stille spanning en dat innerlijke gevecht langzaam op. De natuur vraagt namelijk niets van je, oordeelt niet en hoeft niet gerepareerd te worden. De natuur IS simpelweg.
Zo kun je dit doorbreken:
Natuurcoaching: Het 'Carlos-momentje' in het veld
Wanneer je door het bos of het veld wandelt en merkt dat de drukte van buiten en de vermoeidheid van binnen botsen, kun je de natuur uitnodigen als jouw 'Carlos'. Zoek een plek op — een oude eik, een beschut stukje mos of een rustig bankje — en sta jezelf toe daar even stil te gaan staan.
Voel hoe de grond onder je voeten je draagt, zonder dat jij daar moeite voor hoeft te doen. Laat de wind of de stilte de denkbeeldige 'hand op jouw schouder' zijn die zachtjes zegt: "Het is oké. Het gevecht mag stoppen. Je hoeft nu even helemaal niets." Door zo te vertragen, schuif je van het moeten handelen naar het toelaten van wat er nu in jou leeft.
Mindful Fotografie: Vangen wat jou aanraakt
Achter de lens kun je datzelfde mechanisme vertalen naar een zacht, vertraagd oog voor detail.
Zoek naar de kwetsbaarheid: In plaats van te jagen op het 'perfecte plaatje', richt je je camera eens op een klein, schijnbaar onopvallend detail. Een eenzaam verlicht blad in de schaduw, een dauwdruppel, of een ruwe plek in de schors van een boom die weer en wind heeft doorstaan.
Oordeelloos kijken: Maak een foto van iets dat op het eerste oog kwetsbaar of 'niet perfect' is. Kijk er door de zoeker naar met de blik van Carlos: met compassie, zonder de drang om het te willen veranderen.
Het beeld dat je maakt wordt zo een tastbaar anker. Een foto die je op je telefoon kunt bewaren om jezelf er op drukke momenten aan te herinneren: ik mag met zachtheid naar mezelf kijken, het hoeft niet altijd in de versnelling.
Gun jezelf een Carlos-momentje: Ervaar het in de praktijk
Herken je dit verlangen naar vertraging, zachtheid en even helemaal niets moeten? Je bent van harte welkom om dit zelf te komen ervaren:
Samen op pad op 12 december:
De groepswandeling van 14 november zit inmiddels helemaal vol (wachtlijst), maar voor de speciale eindejaarseditie van 'De Verstilde Ervaring' op zaterdag 12 december (van 09:00 – 11:00 uur in Breda/Bavel) zijn er nog enkele plekken. We staan stil bij wat je achterlaat in 2026 en meeneemt naar 2027. (Kosten: € 21,50 | Max. 8 deelnemers).
1-op-1 Natuurcoaching met fotografie:
Wil je liever in alle rust persoonlijke begeleiding? Er is weer ruimte in mijn agenda voor 1-op-1 natuurcoaching gecombineerd met mindful fotografie. Samen duiken we dieper in jouw proces, volledig afgestemd op wat jij op dit moment nodig hebt.
Voel je dat dit kloppend is voor jou?
Stuur gerust een WhatsApp-berichtje naar 06-19864868 om je aan te melden voor de wandeling of om vrijblijvend te informeren naar de mogelijkheden voor 1-op-1 coaching.
Warm groet,
Esther Zandbergen
Be Your Nature
