"Het is niet hoeveel tijd je in je leven hebt, maar hoeveel leven je in je tijd hebt."
Als ik nu zo achter mijn pc zit om mijn gedachten en ervaringen van de afgelopen dagen uit te typen, merk ik dat ik ze lastig op een rijtje krijg. Mijn gedachten dwalen steeds af naar het plotselinge overlijden van Nimsdai, die is gegrepen door een sneeuwlawine in Pakistan. Misschien heb je zijn naam voorbij zien komen of de documentaire 14 Peaks, Nothing is Imposssible op Netflix bekeken. Nimsdal was een man met een enorme gedrevenheid voor de plek waar zijn hart lag: de bergen. Daarbij had hij een diep respect voor de mens, de natuur, de cultuur én de berg zelf.
Het raakte me diep toen ik las dat hij is omgekomen, en ik had even tijd nodig om te begrijpen waaróm het me zo raakte. Ik kende hem immers niet persoonlijk. Het was zijn passie, zijn gedrevenheid en zijn leven vanuit zijn diepste ZIJN dat zo aanstekelijk werkte. Hij motiveerde ontzettend veel mensen om te gaan doen wat ze altijd al voelden, maar soms niet durfden. Heel bijzonder om te zien wat hij in zijn leven teweeg heeft gebracht.
Geen grip op de tijd
Kort daarna las ik een stuk over 'time goes by'. We willen vaak zo ontzettend veel in het leven en denken tijd te winnen door alles snel te doen. Maar op de tijd zelf hebben we geen enkele invloed. Je kent het vast wel: als je ergens op zit te wachten, lijkt de tijd voorbij te kruipen. Maar ben je met je volledige aandacht ergens mee bezig, dan vliegt de tijd voorbij.
Onze beleving van tijd gaat gepaard met sterke emoties. Als we voelen dat we 'geen tijd hebben', ervaren we spanning en stress. En die kramptastische emoties kunnen ervoor zorgen dat de tijd aan ons voorbijgaat als één grote negatieve ervaring. Het meest voorkomende probleem van deze tijd—oververmoeidheid en burn-out—komt voort uit die drang om té veel dingen in té korte tijd te willen proppen.
Ik ken zelf ook periodes waarin vertragen absoluut geen onderdeel was van mijn agenda. Pas toen ik op 19-jarige leeftijd door ziekte stil werd gezet, werd ik me er bewust van dat je alleen het NU hebt. Ergens diep in mij besloot ik vanaf dat moment het maximale uit het leven te halen. Al dreef ik mezelf daarmee soms ook tot het uiterste...
De gids en de berg
Als tegenstelling daarvan herinner ik me hoe heerlijk het was tijdens mijn trekking in Nepal. Het énige wat ik daar kon en hoefde te doen, was mijn ene voet voor de andere zetten. Zeker, de tocht was fysiek en mentaal een enorme uitdaging. Net zoals de bergtocht in Peru vorig jaar, waar we een bergpas van bijna 4700 meter hoogte over moesten. Het rotsvaste vertrouwen dat onze gids de juiste keuzes zou maken, hielp me om te blijven lopen.
Naar welke gids luister jij op het moment dat dingen in jouw leven spannend worden?
En op welke manier creëer jij momenteel momenten van bewuste vertraging?
Wat zou het fijn zijn als we op een andere manier met tijd om kunnen gaan. Tijd ervaren in haar normale tempo, levend in harmonie met de natuur en ons eigen lichaam. Om zo te worden wie we werkelijk zijn. En dat begint bij het loslaten van de 'rush' en onze rigide patronen, door simpelweg te oefenen met contemplatie—de kunst om langer, aandachtig en bedachtzaam naar iets te kijken.
This is me
Dat laatste doe ik steeds vaker in de natuur. Recent was ik aan zee voor een lange wandeling, én om de zonsondergang te fotograferen met een specifieke techniek: ICM (Intentional Camera Movement). Deze beelden geven een heel verstild, verzacht effect. Je laat de lijnen en kleuren ter plekke ontstaan en probeert die sfeer te vangen. Om zo via het beeld die innerlijke rust mee te nemen naar huis.
Afgelopen week stond ik daar in de vloedlijn en moest ik steeds keuzes maken: waar ga ik staan en vanaf welke kant fotografeer ik? Het was een kwestie van durven loslaten en vertrouwen dat ik op de juiste plek, op het juiste moment stond.
Eenmaal thuis bij het selecteren van de vele foto's, kan me soms nog het gevoel bekruipen: maak ik hier wel de juiste keuze? Misschien herken je dat wel bij jezelf. Ik zag het laatst ook een paar keer gebeuren tijdens de jurybeoordelingen bij Het Perfecte Plaatje. Het bracht me direct terug naar de vele jaren dat ik lid was van de fotoclub. De kritiek van medeleden kon me destijds zo aan het twijfelen brengen over mijn eigen beelden. Pas na een hele tijd raakte me dat niet meer op die manier en kon ik voelen: dit is míjn keuze. En terwijl ik dit schrijf, schiet meteen dat prachtige nummer uit The Greatest Showman door mijn hoofd: "This is me".
Wil jij ook ervaren hoe het is om de ruis in je hoofd stil te zetten en te vertragen door middel van aandachtig kijken?
Je hoeft er geen bergen in Nepal voor te beklimmen. Fotografie is een prachtige en toegankelijke manier om die stilte op te zoeken. Door simpelweg te spelen met de vormen en veranderende kleuren van de lucht op verschillende momenten van de dag, help je jezelf om te vertragen en te zijn met wat zich op dat moment aandient.
Ga deze week eens met me mee op pad
Pak je camera of smartphone, stap naar buiten zodra de avond valt en fotografeer de lucht. Geen oordeel, geen 'moeten', gewoon kijken wat er ontstaat en vertrouwen op jouw eigen keuze.
