Waarom ik stilviel: Hoe de natuur helpt bij oude patronen.

Een tijdje geleden stond ik in een kring met een groep mensen. We deelden gedachten, ervaringen en ideeën; de sfeer was open en nieuwsgierig. Tot er plotseling iemand naar voren stapte. Met grote overtuiging begon ze haar theorie te delen. Haar woorden volgden elkaar snel op: krachtig, stellig en allesbepalend. Ze vulde de hele ruimte.

Op dat moment veranderde de energie. En ik… ik viel stil.

Het voelde alsof de kring kleiner werd en alsof ik mijn adem even inhield. Niet omdat haar woorden per se verkeerd waren, maar omdat de manier waarop ze de ruimte innam mij overviel. Pas later begreep ik waarom dit me zo raakte. Het raakte een oud stuk in mij aan. Een herinnering aan een tijd waarin ik een relatie had met iemand die vaak over mijn grenzen ging. Iemand die zo sterk aanwezig was, dat er weinig ruimte overbleef voor mijn eigen stem. Lange tijd durfde ik daar geen grens in te trekken.

Dat oude patroon lag blijkbaar nog ergens in mijn lichaam opgeslagen. En in die kring, op die ochtend, werd het even aangeraakt.

De kracht van een trigger
Triggers hebben die eigenschap: ze brengen niet alleen het huidige moment naar boven, maar trekken ook een lijntje naar ons verleden. Wat er in de kring gebeurde, duurde misschien maar een paar minuten, maar in mij gebeurde er veel meer. Mijn lichaam reageerde als eerste: verstillen, terugtrekken. De gedachten kwamen pas later. Het was een herkenning die heel langzaam naar de oppervlakte dreef.

De Oostenrijkse psychiater Viktor Frankl schreef ooit:
"Tussen stimulus en respons ligt een ruimte.
In die ruimte ligt onze vrijheid en onze mogelijkheid om te kiezen."

Eerlijk gezegd voelde die ruimte op dat moment helemaal niet groot. Eerder heel klein en nauw. Toen ik er later op terugkeek, zag ik dat ze er wél was. In dit moment van stilte lag mijn vrijheid van reageren. Ik ging niet in de aanval, maar ik trok me ook niet volledig terug in mijn schulp. Ik werd stil. En misschien was juist die stilte de ruimte waar Frankl over spreekt. De ruimte om niet meteen vanuit reflex te reageren, maar eerst alleen maar waar te nemen.

Wat de natuur mij leert
Wanneer ik daarna in de natuur ben, merk ik hoe vaak dit principe daar zichtbaar is. Waarnemen in het moment. Een tak die meebuigt met de wind, water dat een andere weg zoekt wanneer het een steen ontmoet, of het licht dat heel langzaam verschuift terwijl de ochtend zich opent.

De natuur reageert niet vanuit strijd. Ze beweegt mee. En dat is precies wat wij kunnen leren wanneer we vertragen en werkelijk leren kijken. Niet meteen reageren vanuit een oud patroon of een overlevingsmechanisme, maar eerst waarnemen wat er gebeurt.

Vroeger zou ik mezelf misschien nog kleiner hebben gemaakt om de harmonie te bewaren. Nu kon ik opmerken wat er gebeurde. Ik voelde de trigger, ik herkende het oude verhaal en ik kon met mildheid naar mezelf kijken.

Aandacht als oefening
Dit is ook waarom ik zo graag werk met natuur en fotografie. Wanneer we kijken naar licht, vormen en details, gebeurt er iets met onze aandacht. We vertragen. We worden stiller. En in die stilte wordt vaak zichtbaar wat er vanbinnen speelt. Een beeld dat je raakt, vertelt je bijna altijd iets over wat er in jou leeft: een verlangen, een richting, of dat wat werkelijk belangrijk voor je is.

Wil jij die ruimte van aandacht ook eens ervaren? 
Deze lente organiseer ik twee verstilde ervaringen in natuur en beeld. Momenten om de reflex even te laten rusten en ruimte te maken voor wat er gezien wil worden.

🌿 21 maart – Kernwaarden: Via stilte, natuur en beeld onderzoeken we wat voor jou werkelijk belangrijk is. Welke waarden vormen jouw innerlijke kompas?

🌿 18 april – Visionboard: Vanuit wat je hebt gevoeld en ervaren maken we een visionboard dat richting geeft aan wat zich in jouw leven wil ontvouwen.

We wandelen niet ver. We vertragen vooral. We kijken. En soms gebeurt daar iets bijzonders: in de stilte tussen wat je ziet en wat je voelt, wordt zichtbaar wat er werkelijk toe doet.

Je bent van harte welkom om mee te wandelen.

Meld je hier aan voor de verstilde ervaringen.

Volgende
Volgende

Stapstenen of obstakels: Wat de natuur ons vertelt, als we leren zien vanuit ‘zijn’