Stapstenen of obstakels: Wat de natuur ons vertelt, als we leren zien vanuit ‘zijn’

Het is vroeg in de ochtend en een deken van mist ligt over het landschap. Een groot deel van de wereld om me heen is even onzichtbaar. Mijn aandacht wordt niet langer afgeleid door de horizon of de verre omgeving; verschillende elementen zijn plotseling los en vrij waarneembaar. In die verstilling worden ook mijn gedachten en gevoelens rustiger. De buitenwereld dwingt me om naar het 'hier en nu' te kijken.

Onlangs ervaarde een dame die ik coachte iets soortgelijks. Voor haar was de mist niet alleen een weersomstandigheid, maar een directe metafoor voor haar leven op dat moment. "Ik lééf in de mist," besefte ze. Door dit letterlijk in de natuur te ervaren, werd voor haar zichtbaar waar ze stond en wat ze deed. Het was een plek die haar lang had beschermd, maar die haar nu niet meer paste. Een doorbraak die de weg vrijmaakte voor haar volgende stappen.

Stapstenen of obstakels?

Afgelopen weekend liep ik met een andere coachee langs een oude boom, begroeid met elfenbankjes. De boom was haar in eerste instantie niet eens opgevallen. Toen ik haar vroeg wat dit beeld in haar wakker maakte, zei ze: "Voor mij voelen die bankjes als obstakels op mijn pad. Ik kan er wel omheen, maar ze zitten in de weg."

Ik keek naar diezelfde boom en zag iets totaal anders. Voor mij waren de elfenbankjes stapstenen. Een trapje waarmee ik omhoog kan klimmen om verder te komen, tot hoog in de boom. Van daarboven zou ik veel verder kunnen kijken dan nu vanaf de grond.

Twee mensen, één boom, twee totaal verschillende werkelijkheden.

Waar kijk jij naar?

Doe jij dat wel eens? In de natuur zijn en je laten ‘roepen’ door een specifiek element? Een grillige boomstam, de vorm van een tak, een onverwachte lichtstraal of een bijzondere tekening in de schors? Het fascinerende is dat iedereen iets anders zal zien, en dat we in datzelfde element ook weer een eigen betekenis vinden.

Hoe kan dat toch?

Misschien herken je het fenomeen wel: je zit samen in de auto en bij aankomst vraag je aan je medereiziger: "Heb je die prachtige molen gezien?" "Molen?" zegt de ander verbaasd, "Ik zag alleen die oude kapel." "Kapel? Waar was die dan?"

Ik ken het ook uit de tijd dat ik veel boeken las over afscheid en rouw. Ik liep de boekwinkel in en voor de kast met zelfhulpboeken sprong er altijd één boek uit. Elke keer verbaasde het me weer: waarom had ik dat boek de week ervoor niet gezien? Waarschijnlijk omdat ik toen nog niet met dat specifieke thema bezig was. Mijn innerlijke filter stond nog anders afgesteld. 

De natuur als spiegel

De natuur communiceert met ons via onze eigen behoeften en vragen. Wat jij ziet in een mistig veld of in de groei van een boom, vertelt je iets over jouw proces van dit moment. Het laat je zien waar je schilden zitten, waar je verlangen ligt, of waar je juist even mag vertragen.

Durf jij stil te staan bij wat de natuur jou op dit moment wil vertellen?

Op 21 maart organiseer ik de ‘Verstilde ervaring in natuur en beeld’. Een ochtend waarin we samen de natuur in gaan om te vertragen en te zien vanuit 'zijn'. Met behulp van fotografie en de elementen om ons heen kijken we naar jouw kernwaarden en wat er op dit moment in jou gezien wil worden.

Wil je liever in een persoonlijk gesprek ontdekken wat jouw ‘mist’ of jouw ‘stapstenen’ zijn? Je bent meer dan welkom voor een gratis kennismaking voor 1-op-1 natuurcoaching. Laten we samen kijken wat de natuur voor jou in petto heeft.

Meld je hier aan voor 21 maart of plan je kennismaking.