De straat als theater: over gesloten deuren, huilen en er mogen ZIJN

Afgelopen weekend was ik met een klein groepje fotografen voor het fotomagazijn Zoom in Rotterdam voor een dag straatfotografie. Om nieuwe inspiratie op te doen, bezochten we eerst de expositie van Helen Levitt in de Kunsthal, met de titel City at Play.

Het is prachtig om te zien hoe zij in de periode van 1930 tot 1980 momenten in beeld bracht van vooral kinderen in hun alledaagse omgeving in Amerika en Mexico. Ze vertelt echte verhalen met haar beelden, zoals in de serie waarin ze de speelse krijttekeningen van kinderen op muren en straatstenen meeneemt in het verhaal van het kind zelf.

Haar korte film In the Street—gefilmd in East Harlem vlak na het einde van de Tweede Wereldoorlog—is een dynamisch en rauw portret van het stadsleven in New York. Kinderen dansen en spelen in steegjes, winkeliers vegen de stoep en voorbijgangers kijken toe vanuit hun ramen. De film toont het bruisende theater van de straat, waar "ieder mens een dichter, een masker, een krijger, een danser is".

Een laagje dieper kijken
Het was voor mij de tweede keer dat ik deze expositie bezocht. Zoals dat vaker gaat als je langer en vaker naar iets kijkt: je komt een laagje dieper.

Bij het opnieuw bekijken van de film keek ik niet meer puur beeld technisch, maar naar wat het leven van deze kinderen wérkelijk inhield. Het echte leven, de psychologie, van het kind achter het beeld. Het raakte me. Deze kinderen konden nauwelijks echt kind zijn. Ze moesten zich op een bijna volwassen manier staande houden in hun rauwe, harde omstandigheden. Armoede, geweld en ongeletterdheid waren in die buurten aan de orde van de dag. Er was simpelweg geen veilige haven of ruimte voor hun gevoel.

 Rond 1980 is Helen gestopt met straatfotografie, omdat het leven zich veel minder op straat afspeelde dan daarvoor. We zijn meer en meer gaan leven achter gesloten deuren en muren.

Het verhaal op straat vangen
Na het bezoek aan de expositie stapten we zelf het stadse leven van Rotterdam in om straatfotografie te maken. En geloof me: het is een ware kunst om exact hét juiste moment te pakken. Het gaat erom mensen op straat vast te leggen in een situatie waarin een verhaal of een dieper gevoel verteld wordt.

Zo legde ik een klein meisje vast dat dolgraag mee wilde spelen met haar broertje. En even later twee jonge mensen zittend op het onderstel van een havenhijskraan. Samen.

 Toen ik ’s avonds thuis mijn selectie aan het maken was om op te sturen naar het tijdschrift voor publicatie, zag ik ineens een hele duidelijke rode draad in mijn beelden. Het vertelde het verhaal van samen versus alleen onderweg zijn in een grote stad.

Kijk jij wel eens bewust naar wat jouw eigen foto's en beelden jou proberen te vertellen?

Achter gesloten deuren
Als ik naar mijn werk als natuurcoach kijk, zie ik dat mensen niet alleen in foto's, maar ook in het dagelijks leven veel dingen lang voor zichzelf houden. Achter hun eigen 'gesloten deur'.

Onderweg naar Rotterdam luisterde ik naar de Omdenken Podcast. Een vrouw vertelde dat ze het zo vervelend vindt van zichzelf dat ze zo snel en vaak huilt. Podcastmaker Berthold wist het mooi om te draaien naar een gave: deze vrouw voelt haarfijn aan wat er in de ander omgaat. Toch bestempelde ze haar eigen aanvoelen als iets negatiefs.

Het zette me aan het denken: Hoe geaccepteerd is het in onze samenleving eigenlijk dat we huilen? Hoe gaan we hiermee om? Welk oordeel krijgen we over ons heen—of hebben we over onszelf—als we snel geraakt zijn?

Ook ik kan stemmingen goed aanvoelen. Ik herken het gevoel van snel geraakt zijn uit een periode waarin ik zelf voor flinke uitdagingen stond. Ik probeerde mijn tranen krampachtig te verbergen voor de buitenwereld. Tot ik me realiseerde: als het heel normaal zou zijn dat je huilt, hoef je het ook niet te verstoppen.

Gaten in ons ZIJN opvullen
Stel je eens voor hoe de wereld eruitziet als huilen en voelen er simpelweg mag ZIJN. Zou er dan niet veel minder overgewicht, diabetes of verslaving zijn?

Het zijn vaak fenomenen die ontstaan om de gaten in ons 'ZIJN' te vullen. We verdoven de gevoelens die er volgens ons niet mogen zijn. Als innerlijke pijn niet gevoeld wil worden, is er vaak troosteten. Of een leegte dempen de met het kopen spullen. Alles om maar niet die leegte of het verdriet te hoeven voelen.

Wanneer durf jij écht aanwezig te zijn bij jouw gevoelens?

Leren luisteren naar je kompas
De kinderen in de film van Helen hadden destijds geen ruimte voor hun emoties. Maar gelukkig hebben wij nú wel de mogelijkheid om naar ons gevoel te leren luisteren.

 Ik ben zelf nog opgevoed met het motto: "Gebruik je hoofd en negeer je gevoel." Pas later heb ik geleerd dat ik juist op mijn gevoel mag vertrouwen—en dat mijn intuïtie het meestal bij het rechte eind heeft. (Wil je hier meer over lezen? In mijn blog van 19 januari 2026 schrijf ik over intuïtie en hoe dit gevoel jouw kompas kan zijn).

Wil jij weer in diepere verbinding komen met je gevoel?
Het krampachtig ophouden van je emoties kost ongemerkt ontzettend veel energie. In de natuur hoef je geen masker op te zetten en geen gesloten deur open te houden. De natuur oordeelt niet; daar mag alles er simpelweg zijn.

Wil jij de rust ervaren om je gesloten deuren te openen, uit je hoofd te zakken en weer te luisteren naar wat jouw gevoel je te vertellen heeft? Ik help je hier heel graag bij via
•    1-op-1 Natuurcoaching: Wandel samen met mij de natuur in. In een veilige, rustige omgeving kijken we naar wat er in jou leeft, zodat je weer mag voelen, loslaten en vertrouwen op jouw innerlijke kompas.

•    De Verstilde Ervaring (Workshop op Zaterdag 10 oktober): Ga mee op pad tijdens deze inspirerende herfstwandeling rondom Breda/Bavel. Met lichte mindfulness-oefeningen en mindful fotografie stappen we uit de hectiek, vertragen we en maken we bewust ruimte voor ons 'ZIJN'. (Ervaring met fotografie of mindfulness is niet nodig).

Voel je een 'ja'?

Lees meer over 1-op-1 Natuurcoaching op de website of meld je direct aan voor de workshop op 10 oktober via een WhatsApp-bericht. Je bent ontzettend welkom precies zoals je bent.