Wie ben jij als de storm gaat liggen?

Over loslaten wie we denken te moeten zijn, de magie van het herfstlicht en de stilte in jezelf.

Stel jezelf eens de vraag: wie ben jij op dit moment?

Grote kans dat er meteen een rijtje etiketjes in je hoofd oppopt. Je naam, je beroep, je rol in het gezin, of het beeld dat je graag naar buiten toe laat zien. Is je wel eens opgevallen dat men zegt: ‘ik ben Sandra’ of ‘ik ben therapeut’. Maar ben je dat ook echt je naam, je beroep, je status.

Maar wat blijft er eigenlijk van al die etiketjes over als alles om je heen verandert?

Van orde naar chaos (en terug)
De afgelopen weken stonden bij mij volop in het teken van verhuizen. Vanuit orde, via een complete chaos van verhuisdozen en stof, naar een nieuwe plek. Zo’n ingrijpende verandering schudt alles even op. En het bracht me opnieuw bij een vraag die me in mijn werk als natuurcoach en fotograaf al heel lang bezighoudt: wie is die ‘ik’ die dit allemaal ervaart?

In mijn eerdere werk als fysiotherapeut in Oostenrijk zag ik collega’s zich heel stellig definiëren door hun behandelmethode. Zelf kon ik dat nooit. Ik zag een methode niet als mijn identiteit, maar als middel om mijn visie op gezondheid verder te ontwikkelen.

Want vanuit non-dualiteit bestaat er helemaal geen vastgeroest, afgescheiden ‘ik’. Wij zijn geen starre etiketjes, functietitels of prestaties. Wij zijn voortdurend in beweging.

Sta hier eens even bij stil: Welke rol of welk etiket draag jij momenteel met je mee dat eigenlijk niet meer bij je past? En wat zou er gebeuren als je de drang om te presteren vandaag simpelweg eens loslaat?

Geen 'perfecte' camera nodig: alles zit al in jou
Dat 'moeten presteren' laten we vaak ongemerkt toe in alles wat we doen—zelfs in onze hobby's of ons creatieve werk. We denken dat we eerst de beste spullen, het perfecte plan of de juiste opleiding nodig hebben voordat het 'goed genoeg' is.

Dat gedachte-patroon werd bij mij laatst weer prachtig doorbroken. Mijn foto van de strandhuisjes in Katwijk aan Zee staat deze week in de spotlight als Foto van de Week bij DigiFoto Pro. Een foto waar ik ontzettend trots op ben, maar het bijzondere is: ik maakte hem ter plekke met mijn iPhone 8. Het stormde enorm, ik was op een feestje en had mijn professionele camera niet bij me. Toch zag ik het moment: het gouden avondlicht, de lange schaduwen en het sporenvrije zand.

Het herinnerde me er weer aan dat het niet gaat om de 'perfecte' uitrusting. Het gaat om aanwezig zijn in het moment. Je hoeft niets te forceren of te bewijzen; de essentie, het oog en de beleving zitten namelijk al in jou.

Kleur is de verwondering van het licht
Kijk eens naar de natuur in deze tijd van het jaar. Binnenkort verkleuren de bladeren aan de bomen van groen naar dieprood, warm oranje en goudgeel. Maar een herfstblad is van zichzelf niet rood of geel.

Kleur is niks anders dan de reactie van het blad op het licht dat erop valt.

Zo werkt het met ons mens-zijn precies hetzelfde. Onze rollen, onze reacties en onze emoties zijn slechts de 'kleuren' die ontstaan door de omstandigheden waarin we terechtkomen. Het zijn ervaringen die komen en gaan, maar ze zijn niet wie jij in essentie bent.

Wat de natuur en de stilte je laten voelen
In mijn praktijk als natuurcoach en achter de lens pellen we al die lagen van 'moeten' er samen af. In het bos hoef je geen 'succesvolle professional', 'goede ouder' of 'sterke persoonlijkheid' te zijn. De natuur vraagt niks van je en oordeelt niet.

Wanneer je vertraagt—of je nu wandelt of door een zoeker kijkt—gebeurt er iets wonderlijks. Je stopt met denken over wie je bent, en je begint weer te voelen.

Op de achtergrond van mijn scherm staat een zin van mijn visionboard:

‘Juist de stilte is er, ruimte voor ander geluid.’

In die stilte ontdek je dat je niet de storm bent, maar de ruimte waarin de storm plaatsvindt.

Een kleine uitnodiging voor jou
Het stof in mijn nieuwe huis dwarrelt langzaam neer. Het wordt een thuis. De bossen om de hoek maken zich op voor de herfst en nodigen uit om te vertragen.

Ik wil je uitnodigen om dit weekend eens bewust de natuur in te trekken. Met een geavanceerde camera, simpelweg met je smartphone, of gewoon met je zintuigen wijd open.
. Vertraag je pas.
. Kijk naar het lage herfstlicht dat door de bomen valt.
. Laat de drang om te presteren los en adem een paar keer diep in.

Laat al je rollen en to-do-lijstjes even achter bij de ingang van het bos. Voel wat er gebeurt als je simpelweg aanwezig bent in het hier en nu—precies zoals je bent.

Wanneer ga jij deze week de stilte opzoeken? Ik lees het heel graag in een reactie op deze mail/blog!

Warme groet,

Esther