De omweg is veel mooier: Over ruiten lappen, ballen hooghouden en kiezen voor Soul-FM

Niet meer zien wat er niet is 
Alles weg wat in de weg staat 
Met een glimlach kijken naar wat was 
En zien dat het allemaal voorbijgaat 

Niet meer jagen op die spoken 
Niet meer meegaan met de tijd 
Niet meer doen wat je niet doen wilt 
Omdat je niet een spelbreker wilt zijn 

Volg niet de aangegeven richting 
Volg niet de route die je kent 
De omweg is veel mooier 
Je ziet meer langs een weg die je niet kent 

Geen gelijk meer om te krijgen 
Geen barricade in je hoofd 
Geen waarheid en geen stelling te bewijzen 
Alleen nog doen wat je gelooft 

Stef Bos, De Weg 

Vorige week schreef ik over Soul-FM en Shit-FM. De grappige typefout die er toen insloop (Shift in plaats van Shit), was achteraf gezien eigenlijk heel passend. Soms is er namelijk een bewuste shift (verschuiving) nodig om van die kritische, veeleisende 'Shit'-stem in je hoofd over te stappen naar de zachte zender van Soul-FM: wat zou liefde nu zeggen? 

Wat Zou Liefde Doen (WZLD)

Vandaag zat ik te voelen waar ik over wilde schrijven. Het onderwerp liet me niet los, zelfs niet toen ik net de keuken stond op te ruimen. Het opruimen ging niet zoals ik wilde en het ging me niet snel genoeg. Meteen begon mijn innerlijke criticus te roepen. Hoewel ik inmiddels heel goed voel waar die stem vandaan komt en ik weet dat ik er niet naar hoef te luisteren, liet het me toch achter met een naar gevoel dat even moest wegebben.

Mijn gedachten gingen door dat gevoel direct terug naar een tijd waarin ik behoorlijke uitdagingen had in mijn leven. Een tijd waarin ik er ineens alleen voor kwam te staan met een dochter van één jaar. Binnen een week moest ik oppas regelen en weer aan het werk. Het was een constante, flinke uitdaging om alle ballen in de lucht te houden. Meestal lukte dat, maar er waren ook periodes waarin het nauwelijks ging.

Ik werd net heel even teruggetrokken in dat exacte gevoel van toen. Het gevoel dat je simpelweg niet meer weet hóé je alles draaiende moet houden zonder jezelf volledig te verliezen — áls ik mezelf op dat moment al niet kwijt was. Ik dacht aan de jaren waarin ik voor mijn opleiding 's avonds, in het weekend en zelfs tijdens de zwemles van mijn dochter zat te studeren, omdat ik daarnaast ook nog twee parttime banen had. Alles was strak gepland om gedaan te krijgen wat gedaan móést worden. Het huishouden draaide. En toen kwam mijn moeder op een dag binnen en zei: "De ramen mogen wel weer eens gelapt worden." Jeetje. Ja, natuurlijk konden de ramen gelapt worden. Maar wanneer? En ten koste van wat?

Herken jij dat gevoel?
Dat je to-dolijst zo vol staat dat elke extra vraag of opmerking van buitenaf de emmer doet overlopen?
Waar kies je dan nog voor als je het gevoel hebt dat je eigenlijk helemaal geen keuze meer hébt?

In die hectische jaren — en ook later in mijn veeleisende werk in de gezondheidszorg — werd mindful fotografie voor mij de reddingsboei. Het werd mijn ultieme balansstuk en uitlaatklep. Zodra ik door de lens keek, mocht de focus extern zijn en werd het stil vanbinnen. Geen planningen, geen rollen die ik moest vervullen, alleen het NU. Onlangs mocht ik hier nog een mooi interview over geven in het magazine van de VvAA, waarin ik vertel hoe fotografie mij hielp om die broodnodige balans te bewaren. Je kunt het artikel hier lezen: Mijn uitlaatklep: Mindful Fotografie.

Eenzaam boompje op de Gilzewouwerbeek, Bavel. Fotoproject 2020..

Vorig jaar, rond mijn zestigste verjaardag, schreef ik al eens een korte reflectie over wat er zoal in mijn leven is gebeurd: There are no highs without lows – and they are called squats.

Gelukkig zijn er nu veel hele léúke uitdagingen. Zo ben ik volop bezig met de voorbereidingen voor de expositie tijdens Kunst in de Tuinen in Oosteind op 12 en 13 september. De foto-/ansichtkaarten zijn klaar en ik ben ontzettend blij met de prints die zijn gedrukt. Ze zijn nu al via de website te bestellen en binnenkort via Etsy, maar nog heel even geduld, want ik wil natuurlijk ook mijn wandelingetjes blijven maken 😉.

Ik geloof heel sterk in synchroniciteit: het fenomeen dat dingen niet per ongeluk, maar met een specifieke reden op je pad komen als je bereid bent om te luisteren. Net toen ik deze blog schreef, hoorde ik het nummer 'De Weg' van Stef Bos op de radio. Het raakte me diep. Het bracht me direct terug naar die tijd van worstelen om boven te blijven. En ja, die tropenjaren hebben me uiteindelijk gebracht waar ik toen wilde zijn, maar de prijs was hoog.

Dit fenomeen van synchroniciteit gebruiken we ook intensief in de natuurcoaching. Het is fascinerend om te ervaren wat de natuur je spiegelt op het moment dat je met een levensvraag loopt. Wat wil die vogel die ineens luid begint te zingen jou vertellen? Wat doet dat specifieke getal op de boom waar je oog op valt, of de wind die plotseling opsteekt? De natuur praat altijd mee, als je de rust hebt om te luisteren.

Als ik nu toepas op mezelf wat ik destijds heb geleerd, stel ik mezelf de vraag: Wat zou liefde nu doen? Mijn antwoord voor vandaag: een lekkere kop koffie maken en daarna een mooie wandeling maken in het bos. Die rust en ruimte geven mij de inspiratie en de energie om weer te kunnen handelen en 'zijn' vanuit mijn diepere ik.

Ik ben heel benieuwd naar jouw verhaal:
Wat doe jij op het moment dat je voelt dat je volledig overloopt met alles wat er nog moet gebeuren?
Blijf je rennen om alle ballen hoog te houden (hallo Shit-FM!), of durf je een bal te laten vallen?
En op basis waarvan maak jij dán je keuzes? Wat zou liefde doen voor jóú op zo'n moment?

Kom vertragen: De Verstilde Ervaring op zaterdag 22 augustus

Vond je het jammer dat je er op 27 juni niet bij kon zijn, of snakt jouw hoofd na de hectiek van de afgelopen tijd naar échte rust, ruimte en richting?

Op zaterdag 22 augustus as. organiseer ik wegens groot succes een nieuwe editie van De Verstilde Ervaring in Natuur en Beeld, met exact hetzelfde, krachtige thema: Contrast.

Samen laten we de strakke planningen en de 'moetjes' achter ons. We stappen op Soul-FM en gaan met onze camera of telefoon op zak het bos in. We gaan op zoek naar de contrasten om ons heen (zoals het jonge groen naast het oude blad) en vertalen dit naar de contrasten in onszelf: tussen vasthouden en loslaten, tussen rennen en stilstaan. Een ochtend vol pure vertraging, synchroniciteit en verbinding.

Er is plek voor een kleine, intieme groep, zodat er alle ruimte is voor jouw persoonlijke proces.

Ja, ik meld me aan en kies voor ruimte en rust op 22 augustus